ครั้งหนึ่งในชีวิตกับเดอะมาสเตอร์
โดยกฤษฎิน สุวรรณบุบผา

เดือนที่แล้วผมได้เดินทางไปชมกอล์ฟเดอะมาสเตอร์ ครั้งที่ 74 ถึงสนามออกัสต้า รัฐจอร์เจีย ถือเป็นการทำข่าวที่สนุกและตื่นเต้นที่สุดครั้งหนึ่งในชีวิต ที่สนุกเพราะผม “บ้า” กอล์ฟเป็นทุนอยู่แล้วการได้เดินตามโปรระดับโลกแข่งเดอะมาสเตอร์ที่ สนามออกัสต้า จึงรู้สึกเหมือน “ไปเที่ยว” ไม่ได้ไป “ทำงาน” ส่วนอาการตื่นเต้นเกิดขึ้นตั้งแต่ก่อนเดินทาง เพราะเคยเห็นแต่สนามออกัสต้าในทีวีแล้ว ใฝ่ฝันว่าอยากไปเห็นของจริงกับเขาสักครั้ง ความรู้สึกไม่น่าจะแตกต่างจากแฟนพันธุ์แท้หมีแพนด้าที่เคยดู “หลินปิงเรียลลิตี้” ทางทรูวิชั่นแล้ววันดีคืนดีได้ไปยืนดู “หลินปิง” ตัวเป็นๆ ที่สวนสัตว์เชียงใหม่

จริงๆ แล้วทริปเดอะมาสเตอร์ของผมเกือบจะ “เป็นหมัน” เพราะก่อนเดินทางเพียง 2 สัปดาห์ผมต้องผ่าตัดทอลซิลด่วนเพื่อนำก้อนเนื้อในคอไปตรวจมะเร็งต่อมน้ำเหลือง คุณหมอยืนกรานว่าเป็นเรื่องใหญ่กว่าการไปเดอะมาสเตอร์หลายเท่านัก ส่วนคนไข้อย่างผมคิด (แต่ไม่กล้าพูด) ตรงกันข้าม

คุณหมอบอกว่าหลังผ่าตัดให้นอนพักฟื้น 7 วันจากนั้นจะขอดูอาการก่อนตัดสินใจว่าจะอนุญาตให้ผมเดินทางไปอเมริกาหรือไม่ คำสั่งหมอได้รับการสนับสนุนอย่างหนักแน่น จากคนในครอบครัวของผมโดยเฉพาะพ่อกับแม่ที่ยื่นคำขาด ให้ยกเลิกการเดินทางไปให้รู้แล้วรู้รอดแล้วเอาเรื่องสุขภาพไว้ก่อน ใครเคยหลงรักผู้หญิงแล้วถูกทางบ้านกีดกันไม่ให้แต่งจะเข้าใจความรู้สึกผมในเวลานั้นเป็นอย่างดี โชคดีที่แผลหายเร็ว ผลตรวจไม่พบเนื้อร้าย ผมเลยได้สมหวังในความรัก

ผมได้ยินชื่อการแข่งขันกอล์ฟเดอะมาสเตอร์ และคำล่ำลือถึงความสวยงามของสนามออกัสต้า ตั้งแต่อายุไม่ถึง 10 ขวบ จำได้ว่าสมัยเด็กๆ จะเห็นพ่อนั่งดูวีดีโอเทปการแข่งขันกอล์ฟรายการใหญ่ๆ เป็นประจำ สมัยก่อนกอล์ฟต่างประเทศ ถือเป็นของหาดูยากไม่มีใครได้ดูกันสดๆ เหมือนทุกวันนี้ พ่อจะดูวนแล้ววนอีกจนเทปยืดดูไม่ได้ หนึ่งในรายการโปรดของพ่อคือเดอะมาสเตอร์ ถ้าจำไม่ผิดม้วนที่บ้านเรามีคือ เทปการแข่งขันปี 1983 ปีนั้นเซวี่เป็นแชมป์ เขาชนะนักกอล์ฟอเมริกัน ระดับหัวกะทิสองคนคือ เบน เครนชอว์ และ ทอม ไคท์

พ่อจะดูไปครางไปว่า “สนามนี้มันสวยจริงๆ โว้ยยย” ซ้ำๆ กันบ่อยมากจนเป็นประโยคที่ผมจำติดหู พอโตขึ้นมาผมได้ทำข่าวกีฬาเลยรู้ความจริงว่าในหนึ่งปีสนามออกัสต้า จะอยู่ในสภาพสมบูรณ์ที่สุดในสัปดาห์แรกของเดือนเมษายน ซึ่งเป็นสัปดาห์แข่งเดอะมาสเตอร์

การเดินทางไปดูของจริงถึงสนาม ยังทำให้ผมได้ความรู้ใหม่ว่า มุมกล้องถ่ายทอดสดของสถานี CBS เป็นมุมกล้องที่มีการ “จัดฉาก” ให้สนามดูดีเหมือนกับจัดฉากละครเวที ซึ่งน่าจะเป็นสนามกอล์ฟแห่งเดียวในโลก ที่ทำได้แบบนี้ คนดูทางบ้านจะไม่มีทางได้เห็น “ห้องส้วม” หลังแท่นทีออฟหลุม 12 ซึ่งเป็นส้วมขนาดใหญ่ รองรับผู้ชมบริเวณ “เอเมนคอนเนอร์” หรือคนสวนที่มีหน้าที่คอยเปลี่ยนดอกไม้สดๆ อยู่ที่หลังกรีนหลุม 11

การเดินทางไปเดอะมาสเตอร์ครั้งแรกในชีวิต ทำให้ผมรู้จักเลย์เอาท์ของสนามมากขึ้นกว่าเดิม ออกัสต้าเป็นสนามที่ต้องเดินขึ้นเขาลงห้วย แบบไม่เคยอยู่ในจินตนาการของผมมาก่อน ภาพที่เห็นจริงแตกต่างจากภาพในทีวีพอสมควร จุดสูงสุดของสนามคือบริเวณคลับเฮ้าส์, แท่นทีออฟหลุม 1, หลุม 10, กรีนหลุม 9 และหลุม 18 การออกรอบที่นี่ผู้เล่นจะตีลงเข้า และวกกลับขึ้นเขาสองรอบ เก้าหลุมแรกเป็นเลย์เอาท์ ที่ต้องเดินทวนเข็มนาฬิกา เก้าหลุมหลังตามเข็มนาฬิกา ตลอดการเล่น 18 หลุม ผู้เล่นจะต้องตีลูกในท่ายืนที่เท้าซ้ายสูงกว่าเท้าขวา หรือเท้าขวาสูงกว่าเท้าซ้ายเกือบทุกชอต (ยกเว้นบนแท่นทีออฟ)

ผมยังได้เรียนรู้ประเพณีหลายอย่างของเดอะมาสเตอร์ และสนามออกัสต้าที่ผู้จัดรักษาสืบทอดกันมา เป็นเวลานานนับสิบๆ ปี สิ่งหนึ่งที่ชอบมากคือป้ายบอกคะแนน ที่ติดตั้งถาวรข้างกรีนทุกหลุม แตกต่างจากสนามกอล์ฟทั่วไปที่จะติดป้ายคะแนน (แบบชั่วคราว) เฉพาะสัปดาห์ที่มีการแข่งขัน การติดป้านคะแนนถาวรให้เป็นส่วนหนึ่งของสนามนั้น ถือเป็นการยืนยันเจตนาที่ชัดเจนว่าสนามออกัสต้า จะจัดเพียงเดอะมาสเตอร์รายการเดียว และจัดกันปีละครั้งเท่านั้น

ป้ายคะแนนที่ติดตั้งอยู้ข้างกรีนทุกหลุม จะบอกคะแนนนักกอล์ฟแต่ละก๋วนที่กำลังจะเดินขึ้นกรีนนั้น ผู้ชมที่เป็นนักสังเกตุจะรู้ว่ากอล์ฟรายการนี้ จะไม่มีคนถือป้ายคะแนนเดินตามผู้เล่น เหมือนการแข่งขันรายการอื่น นอกจากนี้ป้ายคะแนนในสนามยังรักษาประเพณี “แมนพาวเวอร์” หรือการเปลี่ยนคะแนนด้วยมือมนุษย์ แตกต่างจากป้ายคะแนนอิเลคทรอนิคแบบสมัยใหม่

กอล์ฟเดอะมาสเตอร์ ยังมีกฎห้ามโฆษนาประชาสัมพันธ์สินค้าใดๆ ในสนาม แม้แต่ซุ้มอาหารก็ไม่เปิดให้บริษัทเอกชนอย่างแมคโดนัล หรือ เคเอฟซี เข้ามาขายของ ที่นี่มีไอศรีม และน้ำผลไม้ยี่ฮ้อเดอะมาสเตอร์ มีแซนวิชเดอะมาสเตอร์ห่อกระดาษสีเขียว พิมพ์โลโก้ “มาสเตอร์” ขายให้กับแฟนกอล์ฟแบบไม่มีตัวเลือกอื่น เป็นการตอกย้ำความเป็นเจ้าของทัวร์นาเมนท์ แบบครบวงจรแต่เพียงผู้เดียว ผู้มาเยือนเองก็ดูจะชื่นชอบกับเมนูอาหารของมาสเตอร์เพราะ “แมค” หากินที่ไหนก็ได้แต่ “มาสเตอร์แซนวิช” หากินได้ที่นี่ที่เดียว ในช่วงสัปดาห์การแข่งขัน ไม่มีร้านแฟรนไชน์ที่อื่นในโลก

เกร็ดต่างๆ เกี่ยวกับเดอะมาสเตอร์และสนามออกัสต้า ที่ผมได้ไปสัมผัสยังมีอีกหลายเรื่องครับ ไปเดอะมาสเตอร์ปีนี้ ถือเป็นการเปิดหูเปิดตานักข่าวอย่างผม ให้ได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ เยอะมาก “ทริปในฝัน” ของผมในครั้งนี้ต้องขอขอบคุณพี่ต่ายและพี่เพ็ญ “บิ๊กบอส” นิตยสารออนกรีน ที่ช่วยเป็นธุระติดต่อฝ่ายจัดการแข่งขัน ให้ผมได้โควต้านักข่าวเข้าไปเหยียบสนามออกัสต้าสมใจอยาก แม้แต่เพื่อนนักข่าวอเมริกันหลายคน ยังไม่มีโอกาสได้เข้าไปทำข่าว ส่วนพวกที่ได้เข้าไปทำข่าวต่างก็ฟันธงว่ากอล์ฟเดอะมาสเตอร์เป็นกีฬาที่หาบัตรเข้าชม และขอบัตรนักข่าวยากที่สุดในสหรัฐฯ
ผมหวังว่าโควตานักข่าวหนึ่งเดียวจากเมืองไทย ที่นิตยสารออนกรีนได้รับการอนุมัติ จากฝ่ายจัดการแข่งขันเดอะมาสเตอร์อย่างต่อเนื่องเป็นประจำทุกปี จะเป็นโควตาที่ทำให้นักข่าวรุ่นน้องอีกหลายๆ คนได้มีโอกาสไปเก็บเกี่ยวประสบการณ์ “ครั้งหนึ่งในชีวิต” เหมือนที่ผมได้ไปสัมผัสมาในปีนี้ครับ